It is a known fact that filing cases of libel has become the very  tool of the Church leadership to silence the defender-ministers and intimidate the rest from continuously exposing the very reason the Church is now in a state of disarray. They have tried everything to arrest what is considered the most serious problem that has ever beset the Church, from intimidation, interrogation, harassment, and the worst, expulsion. As if all these oppressive actions are not sufficient, they have also used and continue to use the pulpit and the sanctity of the place of worship and the worship service itself to denounce the defender-ministers calling them names like “fallen angels,” “enemies of the Church,” etc., intended to discredit or demonize them. But all these desperate moves have failed miserably to dampen the spirit of the defenders, thus, these church leaders have resorted to filing libel cases against their intended victims at various places in the Philippines. Having convinced themselves or more appropriately, fully disillusioned  that their action is effective, they have started exporting such action to the United States of America and one of their main targets has been your humble servant.

They saw an opportunity and found a flimsy excuse to file a Defamation case against me when I tried to obtain a Restraining Order against Regalado delos Reyes to stop him from harassing and inconveniencing us and those whom they suspect are helping us by ordering some zealots members to stalk me and my family. Although the neighborhood where we are has only one Filipino family residing and that’s us, there were several occasions that we saw Filipinos with their cars parked nearby watching our place and then hurriedly leaving when seen. There was also an occasion when our newly installed gate was forcibly opened and destroyed (all these are in the local Police records). They also took our pictures without permission like what Anthony Darling of LA locale and Jewel Tonggol (previous minister of Riverside locale) did in two separate venues and occasions. Although my lawyer and I knew that the application for a restraining order would not prosper, we still pushed through with it for the sole purpose of letting the OWE ministers realize that what they’ve been doing in the Philippines, harassing their targets, cannot be pursued in USA because there are laws that give protection to everyone. However, they immediately filed what is considered a “Retaliatory case” (Defamation case) against me. They were so much in a hurry that even before my application for a Restraining Order was heard, while we were at the Courthouse and right before the very eyes of many people, they handed me the summon to apparently embarrass me.

In an apparent attempt to mislead the Court, they used as their basis a short portion of the article I wrote which was published by the entitled “WHAT THE CONTINUED HARASSMENT EMPLOYED AGAINST THE EXPELLED MEANS.” It is the portion where I said: “Now, he continues his oppressive work here in America by using resident ministers and fanatic members to harass us so that he can boast of his ‘accomplishments’ and bring joy to those who are in the Central Office.” This statement is what they claim defamatory in nature. They also took advantage of the case to threaten WORDPRESS and GO DADDY to reveal informations on incsilentnomore and incdefenders or else, face legal actions. This led me to file a Special Motion To Strike Plaintiff’s Complaint (Anti SLAPP Motion) which was upheld by the Riverside Court that led to their humiliating defeat.

HERE IS THE FULL ARTICLE I WROTE WHICH                                                                        THEY TRIED TO USE AGAINST ME:


Recently, District Ministers, three from the Philippines (two from Luzon and one from Mindanao), and two from USA sent me a disturbing information. I will not mention which part of the US they are currently assigned so as not to compromise them for there are but a very few ecclesiastical district in America. I thank God that until now, they still care for me and for the defenders despite the fact that they’ve been placed in high positions in the Church. I also thank God for they are able to hide from their superiors their being silent defenders. It’s also from them that I learned that the number of the District Ministers and ministers who are silent defenders is increasing rapidly because they could no longer stomach what they are instructed to do especially the harassment of brethren who are being investigated and the “threats” they employ on ministers who fail to make their suspects admit their “guilt.” They say, the only thing that prevents them from exposing themselves is their fear of harassment like what they did to me and to other ministers who were unjustly expelled and are continuously hunted, persecuted and oppressed.

They informed me that a Webex participated by all the District ministers was held where they received instruction that all those who are and had been close to me, ministers who were “positioned” when I was still the head of the Foreign Mission Office, those who made me their wedding sponsor, my close friends and acquaintances, must all be harshly questioned (interrogated), and expelled if need be. They should also be asked, whose side they’re on, the Administration’s or Jun Samson’s? While I was finalizing this write up, a minister teaching at CEM gave me a call and told me that the reason I and those whom they suspect are helping me, are continuously harassed, is in order to force me into a most difficult situation, that will lead to my “surrender.”


What the continues oppression of the expelled mean:

  1. That, they no longer believe in the doctrine that expulsion is the gravest punishment that could ever be meted out to a member of the Church. That, they believe that to hunt, intimidate, bring their targets to the judicial court for various fabricated cases and have them imprisoned, are more grievous punishments. That, they no longer consider expulsion as a disciplinary and corrective action, but a potent tool to intimidate, and control the members of the Church, to make them slaves to all their whims.
  1. That, they no longer believe that it is a biblical doctrine to love the brethren, even the enemies.
  1. That, the family relationship is no longer important to them which is why they coerce the loved ones of the expelled members to neither extend them any help, nor communicate with them.
  1. That, by bullying those whose eyes were opened to the truth, they can suppress their feelings or stop them from rebelling.

Note: Is there no one among them capable of understanding that no amount of intimidation and oppression can suppress rebellious feelings, instead, it only creates more defiant members? What their doing is like trying to contain a raging flow of water in a dam to avoid flooding and devastation only to burst at the end, thus, cause a much larger destruction.

  1. MOST OF ALL, IT MEANS THAT, their administration of the Church is a disaster or a great failure, and that they themselves have lost confidence in their own leadership. They are aware that there are now more and more brethren especially from the ranks of ministers and Church workers, who may still be following their instructions but not because of love and faith, but because of fear. If the members still have faith and trust in them, they would not result to invading the privacy of their homes as if they own the place, or call them to their office, only to be interrogated, intimidated, and forced to write a dictated statement and to make empty promises, and exclaim, “I AM ONE WITH XXX.” As those who had experienced intimidation say, “We had to tell them lies even in our written statements, anyway, they can easily be fooled. They themselves are worse liars than their father, the devil.” Come to think of it, what they say is true. Do these executioners and henchmen (soul slayers) truly believe that by simply making their victims write a “salaysay,” they have succeeded in completely capturing their hearts and loyalty? Don’t they realize that their actions only show that they no longer have the guidance of the Holy Spirit, because if they still do, members would wholeheartedly follow them? There would be no need to threaten and intimidate them because they have been trained by the Church Administration since the time of Brother Felix Y. Manalo, the last messenger of God, to be obedient and submissive.

A further proof that God’s spirit is no longer with them could be seen in the so-called advisers of the Executive Minister who “tirelessly” tour the whole world to hunt the defenders. An example of these is Regalado delos Reyes, one of those branded as Executioners and Persecutors of those suspected of speaking against the Administration, and has been made a District Minister in Southern California. Rey delos Reyes was formerly very vocal against the anomalies in the Church. You can ask the local leadership of Central especially Ed Pelayo, and the ministers who became close to him. But due to power tripping, he surrendered the sacred principle that should govern the life of a true minister of God, thus, he became a persecutor. He is now called the “720 degrees” minister because when he turned around, it was not just 360 degrees but double. Now, he continues his oppressive work here in America by using resident ministers and fanatic members to harass us so that he can boast of his “accomplishments” and bring joy to those who are in the Central Office. What he does not understand is that they are leading them to his ruin. Let’s see where his unlawful acts will take him. It is so sad that there are many ministers now who like Judas Iscariot, are willing to betray others and sell their souls to gain wealth and power.

I do understand what many ministers say that they have to close their eyes to the anomalies in the Church because of their love, care and loyalty to the Administration. But is it truly love, care and loyalty to the Administration? What I learned from ministerial lessons is different. That to prove my loyalty and love for the Administration, I’m duty bound to inform him of the evils committed in the Church regardless of the one(s) involved so that the Executive Minister can take the necessary action, thus, saving the Church and the Administration from destruction. This is precisely what I’ve done several times only to fail and be accused of going against the Administration. This is the reason they persecuted and harassed me in the Philippines which they have now resumed in this country.

When will they realize that the solution to the problems besetting the Church is not the unrelenting persecution and expulsion they employ against the suspected defenders, which only create more defiant members? When will they notice that almost all the members they had expelled and continue to oppress are active officers and brethren who have spent so many years in the Church which is why they could not withstand the anomalies they see and do not want the Church to be destroyed. When will they realize that the whole Church awaits for the BIG change?

When will they see the tears not only of the oppressed and the expelled but of all the brethren whose hearts are bleeding because the Church is now being destroyed which has never happened during the administration of Brother Felix Y. Manalo and Brother Eraño G. Manalo? When will they learn to swallow their pride and accept the truth that what is happening to the Church is the result of their own wickedness and that unless they mend their ways, the Church will continue to suffer. When will they stop putting the blame on those who question the corruptions instead of on those who are corrupt? When will they learn to sacrifice their own interest for the welfare of the Church? When will they ever learn? or Will they ever learn? 




Kamakailan lamang ay ibinalita sa akin ng ilang Tagapangasiwa ng Distrito, tatlo sa Pilipinas, (dalawa sa Luzon, isa sa Mindanao), at dalawa dito sa Amerika. Hindi ko na babanggitin kung saan dito sa Amerika sapagkat kakaunti ang distrito rito at baka maidentified sila. Salamat sa Diyos sapagkat hindi nawawala ang kanilang pagmamasalakit sa akin at sa mga defenders sa kabila ng katotohanan na binigyan sila ng mga posisyon sa Iglesia. Salamat din sa Diyos sapagkat naikukubli nila sa kanilang mga “superior” ang kanilang pagiging silent defenders. Sa kanila ko rin nalaman na mas marami ang mga 01 (Tagapangasiwa ng Distrito), at mga ministro na silent defenders at halos masuka na dahil hindi nila masikmura ang maraming ipinagagawa sa kanila lalo na ang pangigipit sa mga kapatid na pinaiimbistigahan ng Central at ang pagbabanta nila sa mga nasasakupan nilang mga ministro kapag hindi nila mapaamin ang mga “suspect.” Hindi lang daw sila makalantad sapagkat baka matulad sila sa akin at sa iba pang mga natiwalag na ministro na patuloy na tinutugis, inuusig at ginigipit.

Sinabi nila sa akin na may isinagawang Webex para sa mga 01 (Tagapangasiwa), na doon ay itinagubilin na lahat ng mga naging malapit sa akin, mga ministrong nakasama at “naipuwesto” noong ako ay nasa Foreign Office pa, mga inaanak sa kasal, mga kaibigan, at matagal na nakasalamuha ay dapat kausapin ng masinsinan at maging marahas kung kinakailangan. Itanong daw sa kanila kung kangino sila panig, sa Pamamahala o kay Jun Samson? Habang sinusulat ko ito ay may tumawag sa akin na ministrong tagapagturo sa CEM na kaya raw patuloy akong hinaharass at maging ang mga kapatid na pinaghihinalaan nilang tumutulong sa akin, ay upang ako ay gipitin hanggang sa ako ay sumuko.


Ang mga kahulugan ng patuloy na panggigipit ng Pamamahala sa kanilang mga itiniwalag:

  1. Hindi na sila sumasampalataya sa doktrina na ang Pagtitiwalag ang pinakamabigat na parusang maaaring igawad sa isang kaanib sa Iglesia. Ang paniniwala nila ay mas mabigat na parusa ang sila’y habulin, takutin, idemanda, at ipakulong. Ito’y nagpapatunay rin na ang pagtitiwalag ay hindi na isang uri ng disiplina at pagtutuwid sa isang inaakusang nagkasala kundi isang kasangkapan sa pananakot upang mahawakan nila sa leeg ang mga kapatid at mapasunod sila sa kanilang balang maibigan.
  1. Hindi na rin sila sumasampalataya sa aral ng Biblia na ibigin ang kapatid, maging ang kaaway.
  1. Hindi na mahalaga sa kanila ang relasyon ng magkakapamilya kaya pilit nila itong sinisira sa paraang inaatasan nila ang mga mahal sa buhay ng mga natiwalag na huwag na silang tutulungan ni kakausapin man..
  1. Iniisip nila na ang kanilang mga ginagawang pangbubully at pag-uugaling sindikato ang makasusugpo ng paghihimagsik ng kalooban ng mga gising sa katotohanan.

 Note: Wala na ba kahit isa sa kanilang marunong umunawa na ang paghihimagsik ng damdamin ay hindi kayang pigilan   ng pananakot at panggigipit kundi lalo lamang nilang itinutulak ang marami upang lalong maghimagsik at matutong lumaban? Para silang pumipigil ng malakas na agos ng tubig sa isang dam sa layuning maiwasan nila ang baha at hindi sila mapinsala subalit dahil sa bugso at dami ng tubig ay hindi na nito makakayanan pa kaya biglang sasabog at mas malaki ang idudulot na kapinsalaan.

  1. HIGIT SA LAHAT, ITO AY NANGANGAHULUGAN na isang napakalaking kabiguan ang kanilang pangunguna sa Iglesia at sila mismo ay wala nang tiwala sa kanilang pangangasiwa. Alam na rin nila na napakarami nang mga kapatid, lalo na sa hanay ng mga ministro at mga manggagawa, na ang pagsunod sa kanila ay hindi na buong puso, manapa ay napipilitan na lamang o dahil sa takot at hindi na udyok ng pag-ibig at pananampalataya. Sapagkat kung ang mga kapatid ay tunay na naniniwala at nagtitiwala pa sa kanila ay hindi na sila kailangang puntahan o ipatawag pa upang imbestigahan, takutin, pangakuin, pagsalaysayin, at piliting magsabi ng, “I AM ONE WITH XXX.” Sabi nga ng mga ininterrogate nila, “Nagsinungaling na lamang kami maging sa ginawa naming mga salaysay, tutal sila’y mga ‘uto-uto’ at madaling maniwala sa kasinungalingan at mas sinungaling pa sa diablong ama nila. Plastikan na lang ngayon.” Oo nga naman, iniisip ba ng mga “berdugo at mga hitmang” ito (pumapatay ng kaluluwa), na kapag nagawa nilang papangakuin at pagsalaysayin ang mga kapatid ay hawak na nilang lubusan ang kanilang tunay na damdamin at katapatan? Hindi kaya nila naiisip na ang ginagawa nila ay lalo lamang naghahayag na wala na sa kanila ang patnubay ng Espiritu Santo sapagkat kung ito’y nasa kanila pa ay dapat sanang kusa at buong puso ang pagsunod ng mga kapatid sa kanila? Hindi na kailanganing daanin sila sa pagbabanta at pananakot lalo pa at ang mga kapatid ay sinanay ng Pamamahala mula pa sa panahon ng Sugo ng Diyos sa mga huling araw na maging masunurin at mapagpasakop.

Ang lalong malaking katunayan na wala na sa kanila ang patnubay ng Diyos ay ang nakikita sa mga naturingang tagapayo ng namamahala na walang ginawa kundi ang magpunta sa iba’t ibang bansa upang manugis ng mga defenders. Ang isang matibay na halimbawa nito ay si Regalado delos Reyes, isa sa mga tinaguriang berdugo o taga-usig sa mga pinaghihinalaang nagsasalita ng laban sa Pamamahala, na agad nilang ginawang tagapangasiwa sa Southern California. Si Rey delos Reyes ay dating kalaban at very vocal sa mga nangyayaring katiwalian sa Iglesia. Tanungin ninyo ang Pamunuan ng Central lalo na si Ed Pelayo at ang mga nakasama niyang mga ministro. Subalit dahil sa paghahangad ng kapangyarihan ay isinuko na ang wasto at banal na prinsipyo ng buhay at naging pangunahing tagausig. Kung tawagin nga siya ay si “720 degrees” dahil hindi lamang 360 degrees ang naging pag-ikot o pagbaliktad niya. Hanggang dito sa Amerika ay patuloy siya sa pag-uusig at paggamit sa mga ministro at mga kapatid para lamang makapagpasikat at makapagbigay kasiyahan sa  mga nasa Central. Ang hindi niya alam ay dinadala nila siya sa tiyak na kapahamakan. Hintayin natin kung ano ang ibubunga ng kaniyang pagiging maangas at ng kaniyang mga ginagawa na labag sa batas dito sa Amerika. Nakalulungkot na maraming mga ministro ngayon na halos ipagbili pati ang kanilang kaluluwa makamit lamang ang kanilang matayog na pangarap sa buhay—ang magtamo ng kayamanan at kapangyarihan.

Nauunawaan ko kung sinasabi man ng maraming mga ministro na kaya nila ipinipikit na lang ang kanilang mga mata sa nangyayaring katiwalian sa Iglesia ay dahil sa kanilang pagmamahal, pagmamalasakit at katapatan sa Pamamahala. Subalit  pagmamahal, pagmamalasakit at katapatan nga ba sa Pamamahala ang pagsasawalang kibo sa nakikitang kasamaan sa Iglesia? Ang alam kong pagmamahal, pagmamalasakit at katapatan sa Pamamahala ay ang ipaalam sa kaniya ang mga kasamaang nagaganap sa Iglesia kahit sino pa ang masagasaan upang ito ay maaksiyunan at hindi makasira sa kaniyang Pamamahala at higit sa lahat sa Iglesia. Ito nga ang ilang ulit kong ginawa subalit nabigo lamang ako sa aking ginawang pagmamalasakit sa halip ay pinagbintangan pang lumalaban sa Pamamahala. Ito ang dahilang kaya nila ako inusig ng husto sa Pilipinas at hanggang ngayon ay inuusig pa.

Kailan kaya nila maiisip na ang lunas sa mga suliraning bumabalot sa Iglesia ay hindi ang patuloy na mga pag-uusig at pagtitiwalag sa mga pinaghihinalaang mga defenders, na ang ibinubunga ay lalo lamang dumarami ang natututong maghimagsik? Kailan sila matatawagan ng pansin na halos lahat ng kanilang itinitiwalag at inuusig ay ang mga masisiglang mga maytungkulin at mga matatagal nang kaanib at nagmamalasakit sa Iglesia kaya hindi nila matiis ang mga anomalyang nagaganap sapagkat ayaw nilang masira ang Iglesia? Kailan nila maiisip na ang buong Iglesia ay naghihintay ng pagbabago?

Kailan nila makikita ang pagluha hindi lamang ng mga naapi at natiwalag kundi ng buong Iglesia na nagdurugo ang puso dahil sa nakikita nilang pagkasira sa Iglesia na hindi nangyari kailanman sa panahon ng Pamamahala ng Kapatid na Felix Y. Manalo at Kapatid na Eraño G. Manalo?  Kailan kaya nila matututong lunukin na lamang ang kanilang pride at tanggapin na nasa kanila ang mas malaking pagkukulang na hangga’t hindi nila itinutuwid ay lalong malulubog sa gulo ang Iglesia? Kailan nila mauunawaan na ang nangyayari ngayon sa Iglesia ay hindi dulot at dapat isisi sa mga nagtatanong at pumupuna sa mga kurapsiyon kundi sa mga ministrong gumagawa ng mga anomalya? Kailan nila matututuhang isakripisyo ang kanilang pansariling kapakinabangan at ipagpauna ang kapakanan ng Iglesia? Sabi nga sa english, “When will they ever learn?” or “Will they ever learn?”



I thank all the defenders who showed me in one way or another, their moral support, especially the ones who never left my side praying with me and for me, giving me encouragement, and my lawyer who has been very patient and determined to defend what is right. But most of all I thank God who gives the victory and who has never left us alone since the beginning of our ordeal. May this God-given triumph inspire and make all the true defenders realize that God does not forsake His servants who stand by His truth and defend the Church.  ALL THE GLORY BELONGS TO HIM!   



Kinasangkapan ng Diyos ang Sugo sa mga huling araw na ito upang maiparating sa atin ang katotohanan ukol sa tunay na Diyos at sa Kaniyang bugtong na Anak.  Naunawaan din natin ang kaparaanan upang magkaroon tayo ng karapatan sa paglilingkod sa Diyos at sa pagtatamo ng kaligtasan.  Hindi tayo nag-atubili na pumasok sa Iglesia ni Cristo, ngunit hindi sapat ang pag-anib lamang.  Kailangan ay taglay natin ang pananalig ng isang tunay na Iglesia ni Cristo – sa Diyos lubos na itinitiwala ang buhay at kapalaran.

Bakit sa Diyos natin dapat ipagkatiwalang lubos ang ating buhay at kapalaran?

Job 12:9-10 MB

Alam nila na ang Diyos ang sa kanila ay lumalang.  Ang Diyos ang nagpapalakad sa lahat ng bagay, Ang buhay ng bawat isa ay hawak ng kanyang kamay.”

Ang Panginoong Diyos ang lumalang sa atin at Siya ang may hawak ng ating buhay.  Alam Niya kung ano ang makabubuti sa atin.  Ayaw Niya na tayo’y mapahamak.  Ang ibig ng Diyos ay mapabuti tayo.  Samakatuwid ay mapapanuto ang ating buhay kung sa Diyos natin ilalagak ang pag-asa at pagtitiwala.

Sinong naglagak ng pag-asa at pagtitiwala sa Diyos ang hindi Niya pababayaan?

Job 8:20 MB

Hindi pababayaan ng Diyos ang taong matuwid, Ngunit ang masasama, tulong niya’y di makakamit.”

Hindi sapat na napaanib lamang sa Iglesia ni Cristo.  Ang dapat ay mamuhay ng matuwid at sumunod sa mga utos ng Diyos upang makamtan ang Kaniyang mga pangako at pagpapala.

Nangangahulugan ba na pinabayaan ng Diyos ang matuwid kung siya ay nakararanas ng kalungkutan?

Job 8:21-22 MB

Balang araw, pupuspusin ka niya ng galak.  Hihiyaw ka sa tuwa, sasayaw at lulundag.  Mga kaaway mo’y malalagay sa kahihiyan, at ang masasama sa mundo ay mapaparam.”

Kung nakararanas man tayo ng kalungkutan at kapighatian sa ating buhay ay hindi nangangahulugang pinabayaan na tayo ng Diyos.  Mayroong pangako ang ating Panginoong Diyos at kailanma’y hindi Siya lilimot sa Kaniyang pangako.  Pupuspusin Niya tayo ng kagalakan.  Iingatan at lilingapin Niya ang mga naging tapat sa Kaniya.

Ano naman ang hantungan ng masama pagdating ng araw?

Job 20:5-8

Na ang pagtatagumpay ng masama ay maikli, At ang kagalakan ng di banal ay sandali lamang?  Bagaman ang kaniyang karilagan ay napaiilanglang hanggang sa langit, At ang kaniyang ulo ay umaabot hanggang sa mga alapaap;  Gayon may matutunaw siya magpakailan man, na gaya ng kaniyang sariling dumi: Silang nangakakita sa kaniya ay mangagsasabi: Nasaan siya?  Siya’y mawawala na gaya ng panaginip, at hindi masusumpungan.  Oo, siya’y mawawala na parang pangitain sa gabi.

Magtagumpay man sa buhay na ito ang masasama, makamit man niya ang buong sanlibutan, kung hindi naman niya sinusunod ang mga dalisay na aral at utos ng ating Panginoong Diyos ay wala rin itong kabuluhan.  Ang lahat ng tinatamasa niya sa mundo ay walang patutunguhan sapagkat ang tagumpay ng masama ay sandali lamang.

Bakit dapat tayong manindigan sa panig ni Cristo at ng kaniyang Iglesia?

Efeso 1:5-8 MB

tayo’y kanyang itinalaga upang maging mga anak niya sa pamamagitan ni Jesu-Cristo.  Iyan ang kanyang layunin at kalooban.  Purihin natin siya dahil sa kanyang kahanga-hangang pagkalinga sa atin sa pamamagitan ng kanyang minamahal na Anak!  Tinubos tayo ni Cristo sa pamamagitan ng kanyang kamatayan at sa gayo’y pinatawad na ang ating mga kasalanan.  Gayon kadakila ang pag-ibig na ipinadama niya sa atin!”

Dito tayo itinalaga ng Panginoong Diyos kaya manindigan tayo sa pagsunod sa Kaniyang mga aral at utos.  Bilang katawan ng ating Panginoong Jesucristo, dapat nating tularan ang pagiging tapat at masunurin niya sa ating Panginoong Diyos.

Ano naman ang kapalarang naghihintay sa mga tinubos ni Cristo ng kaniyang dugo?

Roma 5:6, 8-10 MB

Sapagkat noong tayo’y mahihina pa, namatay si Cristo sa takdang panahon para sa mga makasalanan.

Ngunit ipinadama ng Diyos ang kanyang pag-ibig sa atin nang mamatay si Cristo para sa atin noong tayo’y makasalanan pa. At ngayong napawalang-sala na tayo sa pamamagitan ng kanyang dugo, lalo nang tiyak na maliligtas tayo sa poot ng Diyos sa pamamagitan niya.  Dati, tayo’y mga kaaway ng Diyos, ngunit ngayon, tinatanggap na niya tayong mga kaibigan alang-alang sa pagkamatay ng kanyang Anak.  Kaya’t tiyak ang pagkaligtas natin sa pamamagitan ng pagiging buhay ni Cristo.”

Ibinigay ng Diyos sa atin ang Kaniyang bugtong na Anak upang tayo’y ariing walang sala.  Si Cristo ang namatay para sa ating mga kasalanan.  Dahil kay Cristo ay tinanggap tayong muli ng Diyos.  Natitiyak natin ang ating kaligtasan dahil sa kaniyang muling pagkabuhay kaya huwag natin itong sayangin.   Pakaingatan at pakamahalin natin ang kahalalang tinanggap mula sa Panginoong Diyos.  Patuloy nating sundin at lakaran ang Kaniyang mga kautusan.  Manatili tayo sa paggawa ng mabuti, sa pagluwalhati at pagpupuri sa ating Panginoong Diyos upang magtamo ng buhay na walang hanggan.

Ano ang pagkakaugnay ni Cristo sa kaniyang Iglesia?

Efeso 5:23, 31-32 MB

Sapagkat ang lalaki ang ulo ng kanyang  asawa, tulad ni Cristo na siyang ulo ng iglesya, na kanyang katawan, at siyang Tagapagligtas nito.

Dahil dito,  iiwan ng lalaki ang kanyang ama’t ina at magsasama sila ng kanyang asawa;  at sila’y  magiging isa. Isang dakilang katotohanan ang inihahayag nito – ang kaugnayan ni Cristo sa iglesya ang tinutukoy ko.”

Ang Iglesia ang katawan at si Cristo ang ulo at Tagapagligtas nito.  Ito ay isang dakilang katotohanan.  Kaya napakalaking biyaya at kapalaran ang pagiging kaanib sa tunay na Iglesia.  .  Pakaingatan at mahalin natin ang ating kahalalan na tinanggap sa Panginoong Diyos

Ano ang ginawa ni Cristo para sa kaniyang Iglesia?

Efeso 5:25-27 MB

Mga lalaki, ibigin ninyo ang inyu-inyong asawa, gaya ng pag-ibig ni Cristo sa iglesya.  Inihandog  niya ang kanyang buhay para rito.  Upang ang iglesya’y italaga sa Diyos matapos linisin sa pamamagitan ng tubig at ng salita.  Ginawa niya ito upang maiharap sa kanyang sarili ang iglesya, marilag, banal, walang batik at walang anumang dungis o kulubot.”

Ang Iglesia ni Cristo ang inibig ng ating Panginoong Jesucristo.  Inihandog niya ang kaniyang buhay para sa Iglesia na kaniyang katawan niya.  Ang Iglesia ay nakatalaga para sa Diyos.  Marapat naman na ihandog natin ang ating buhay sa paglilingkod sa Diyos at kay Jesus.  Kaya dapat na masumpungan sa atin ang malinis na pamumuhay, walang bahid ng anomang kasamaan.  Kaya maging tapat tayo sa pagsunod sa mga utos ng Diyos.

Paano naninindigan ang tunay na nakakakilala kay Cristo?

Filipos 1:20 MB

Ang aking pinakananais at inaasahan ay huwag akong magkulang sa aking tungkulin, kundi magkaroon ako ng lakas ng loob sa lahat ng panahon upang, sa mabuhay o sa mamatay, mabigyan ko ng karangalan si Cristo.”

Ang isang tapat na lingkod ni Cristo ay hindi dapat na magkulang sa tinanggap niyang tungkulin.  Kailangan nating mabigyan ng karangalan ang Diyos at si Cristo.  Kaya dapat tayong gumawa nang ayon sa nasa puso at isip ng Diyos.  Maging tapat tayo at manindigan din sa pagtupad ng ating mga tungkulin sa Kaniya.  Huwag tayong magpahadlang sa mga problema at alalahanin sa buhay.  Hilingin natin sa Ama na bigyan Niya tayo ng lakas upang makayanan natin ang pagsubok at malampasan ang mga balakid sa pagtupad natin ng kalooban Niya.  Huwag nawa tayong magkulang sa ating mga tungkulin.

Anu-ano ang iba’t ibang tungkulin at ano ang inaasahan sa mga tumanggap ng tungkulin?

Roma 12:4-8 MB

Ang katawan ay binubuo ng maraming bahagi, at hindi pare-pareho ang gawain ng bawat isa.  Gayon din naman,tayo’y marami ngunit nabubuo sa iisang katawan ni Cristo, at isa’t isa’y bahagi ng iba.  Yamang mayroon tayong mga kaloob na magkakaiba ayon sa kagandahang-loob ng Diyos sa atin, gamitin natin ang mga kaloob na iyan.  Kung paghahayag ng kalooban ng Diyos ang ipinagkaloob sa atin, ipahayag natin ito ayon sa sukat ng ating pananampalataya;  kung paglilingkod, maglingkod tayo.  Magturo ang tumanggap ng kaloob na pagtuturo at mangaral ang may kaloob na pangangaral.  Kung pag-aabuloy, mag-abuloy nang buong kaya; kung pamumuno, mamuno nang buong sikap.  Kung nagkakawanggawa, gawin ito nang buong galak.”

Katulad din ng katawan na binubuo ng maraming sangkap, tayong lahat ay mga sangkap na iba-iba ang kaukulan.  Kaya iba’t iba man ang tungkuling ating taglay – pagtuturo ng mga salita ng Diyos, pakikiisa sa pagpapalaganap ng mga aral ng Diyos, pamamahagi ng pananampalataya, pagkakawanggawa, kalihiman, pangangalaga sa kapatid, mang-aawit, atbpa. – dapat nating tuparin ito ng buong puso at ng buo nating makakaya sa ikaluluwalhati ng ating Ama.

Ano pa ang tungkulin sa Iglesia na dapat tuparin?

Roma 12:9-12 MB

Maging tunay ang inyong pag-ibig.  Kasuklaman ninyo ang masama, pakaibigin ang mabuti.  Mag-ibigan kayo na parang tunay na magkakapatid.  Pahalagahan ninyo ang iba nang higit sa pagpapahalaga nila sa inyo.  Magpakasipag kayo at buong pusong maglingkod sa Panginoon.  Magalak kayo dahil sa inyong pag-asa.  Magtiyaga kayo sa inyong kapighatian, at laging manalangin.”

Ang isa pang mahalagang tungkulin ay pagtataglay ng dalisay na pag-ibig.  Kaya hindi nakikiisa kundi kinasusuklaman niya ang kasamaan.  Kaya tama ang paninindigan ng marami nating mga kapatid na taos pusong nililingap ang mga naulila ng Ka Erdy.  Matiyaga nila itong ginagawa, hindi alintana ang banta ng mga mang-uusig at panggigipit kahit pa pagbantaan na sila ay ititiwalag nang walang katarungan.  Sapagka’t natitiyak nilang ang sinusunod nila ay ang dalisay na mga aral ng Diyos.  Ito ang nagtutulak sa kanila upang manatiling nagmamalasakit sa pamilya ng Ka Erdy.

Malulugi ba ang mga nagpakasakit sa pagtupad ng tungkulin?

Filipos 1:20-21 MB

Ang aking pinakananais at inaasahan ay huwag akong magkulang sa aking tungkulin, kundi magkaroon ako ng lakas ng loob sa lahat ng panahon upang, sa mabuhay o sa mamatay, mabigyan ko ng karangalan si Cristo.  Sapagkat para sa akin si Cristo ang buhay at dahil dito’y pakinabang ang kamatayan.”

Napakalaking karangalan kung tayo ay hindi lang basta kaanib sa Iglesia.  Kung tayo ay pinagkatiwalaan pa ng pananagutan ay lalo tayong mapapalapit sa Diyos lalo’t iniingatan natin at tinutupad natin ng buong katapatan ang ating tungkulin.  Hindi lilimutin ng Diyos ang ating mga pagpapagal.  Sapagka’t sa pagtupad natin ng  ating  tungkulin ay nabibigyan natin ng karangalan ang Panginoong Diyos at ang ating Panginoong Jesucristo.

Anong pakinabang ang maaasahan ng mga tumupad ng tungkulin hanggang kamatayan?

Apocalipsis 14:13,12 MB

At narinig ko ang isang tinig mula sa langit na nagsasabi, “Isulat mo ito: Mula ngayon, mapapalad ang naglilingkod sa Panginoon hanggang kamatayan!” “Tunay nga,” sabi ng Espiritu.  “Magpapahinga na sila sa kanilang pagpapagal; sapagkat susundan sila ng kanilang mga gawa.”

Kaya’t kailangang magpakatatag ang mga hinirang ng Diyos, ang mga sumusunod sa utos ng Diyos at nananatili sa pananalig kay Jesus.”

Sa Bayang Banal ang kapahingahang tinutukoy.  Mapapalad ang mga nagtapat at nanindigan sa Kaniyang mga aral hanggang kamatayan.

Kaya, ano ang dapat pagsikapan ng mga nagnanais makarating sa Bayang Banal?

Filipos 3:12,14 MB

Hindi sa nakamtan ko na ang mga bagay na ito.  Hindi rin sa ako’y ganap na, ngunit sinisikap kong maisakatuparan ang layunin ni Cristo Jesus nang tawagin niya ako.Nagpapatuloy nga ako tungo sa hangganan upang kamtan ng gantimpala ng pagkatawag sa akin ng Diyos sa pamamagitan ni Cristo Jesus, ang buhay na hahantong sa langit.”

Nagpapatuloy hanggang sa hangganan.  Kaya hindi sila uurong ni magpapabaya man sa kanilang sagutin.  Maraming kapatid at maytungkulin ang ganito.  Sana’y ang bawa’t isa sa atin ay magkaroon ng mataas na uri ng pagsunod sa mga utos ng Diyos.  Kaya ang pagtupad ng tungkulin ay hindi dapat iiwan.  Hindi dapat magpadala sa anomang pagsubok na dumarating sa ating buhay.  Dapat ay matatag na naninindigan at sumusunod sa mga utos ng Diyos.

Ano ang sinasabi ng Diyos sa mga inaabot ng panghihina?

II Corinto 12:9 MB

ganito ang kanyang sagot, “Ang tulong ko’y sapat sa lahat ng pangangailangan mo; lalong nahahayag ang aking kapangyarihan kung ikaw ay mahina.” Kaya’t buong galak na ipagmamapuri ko ang aking kahinaan upang palakasin ako ng kapangyarihan ni Cristo.”

Sapat ang tulong ng Panginoong Diyos para sa lahat ng ating pangangailangan.  Hindi Niya tayo pababayaan.  Siya ang ating gabay at kanlungan, kaya lubos tayong manalig at magtiwala  sa Kaniya.

Makasisira ba sa paninindigan ang dinaranas na kahirapan?

II Corinto 12:10 MB

Dahil kay Cristo, walang halaga sa akin kung ako ma’y mahina, kutyain, pahirapan, usigin, at magtiis.  Sapagkat kung kailan ako mahina, saka naman ako malakas.”

Para sa isang tunay na lingkod ni Cristo, walang halaga kung siya man ay magdanas ng paghihirap, pag-uusig, at tiisin.  Kung dinaranas man natin ito ngayon, nakakaramay lang tayo sa naging paghihirap ng ating Panginoong Jesucristo.  Ang ating Panginoong Jesucristo ang patuloy na aalalay sa atin upang makayanan natin ang mga tiisin.  Ang mga pagsubok na ating nararanasan ay malalampasan natin dahil sa tulong ng ating Panginoong Jesucristo.

Ano naman ang tagubilin kung tayo’y may suliranin?

I Pedro 5:7,10 MB

“Ipagkatiwala ninyo sa kanya ang inyong mga kabalisahan sapagkat siya ang kumukupkop sa inyo.

Pagkatapos ninyong magtiis ng maikling panahon, ang Diyos na bukal ng lahat ng pagpapala, ang siyang magbibigay sa inyo ng kaganapan, katatagan, at isang saligang matibay at di matitinag.  Siya rin ang humirang sa inyo upang makihati kayo sa kanyang walang hanggang kaluwalhatian, kasama ni Cristo.”

Sa Panginoong Diyos natin ilagak ang lahat ng ating kabalisahan.  Sapagkat Siya ang magbibigay sa atin ng katatagan at ng kaganapan.  Patunayan natin ang lubos na pagtitiwala sa ating Panginoong Diyos.  Magpakatatag tayo at magpakatapang.  Sunding mabuti ang mga kautusan na tinanggap natin.  Tiyakin nating hindi tayo sumusuway sa anomang utos na iniwanan ng ating Panginoong Jesucristo sa atin, upang magtagumpay tayo sa lahat ng ating  gagawin.

Tulungan nawa tayo ng ating Panginoong Diyos upang makatawid tayo sa mga pagsubok na ating nararanasan.

-Minister of the Gospel






Kapansin-pansin na ang binibigyan na lang ng diin ng mga One With EVM (OWE) ministers sa isip ng mga kaanib sa Iglesia ni Cristo ay si kapatid na Eduardo V. Manalo (EVM) ang pinakamahalagang tao sa mundo. Kung bakit ay upang mahikayat nila ang lahat na “walang sinomang maaring pumuna o magtuwid sa kaniya kahit siya ay nakagawa na ng pagkakamali kundi ang Diyos lamang.” Ginagamit ng mga OWE ministers na panakot ang nakatala sa Biblia na nangyari sa mga pumuna o nagsalita laban kay Moises upang magbigay babala o takutin ang mga hindi makatiis pumuna o magsalita ngayon kay Ka EVM. Ipinapapansin nila na hindi sila palalagpasin ni  pagpapaumanhinan ng Diyos.

Walang pag-aalinlangan na pinatawan ng Diyos ng mabigat na parusa ang mga pumuna o nagsalita laban kay Moises kabilang ang mga kapatid niya sa laman. Subalit hindi dahil sa ginawa ng Diyos iyon ay makatuwiran nang ipalagay na gayon din ang gagawin ng Diyos sa mga pumupuna o nagsasalita udyok ng pagmamalasakit kay Ka EVM at sa Iglesia. Maling ipanakot ang pangyayari sa panahon ni Moises dahil sa nakikitang malaking pagkakaiba ni Ka EVM kay Moises. Si Moises ay isang lider na may pagkasi ng Diyos sa buong panahon ng pamamahala niya sa bayan ng Diyos. Bagaman may mga naging pagkakamali rin siya bilang tao ay maituturing siyang isang matuwid at makatarungang lider sapagkat hindi niya kinunsinti ang anumang uri ng katiwalian, hindi niya inapi ang sinuman sa halip ay ipinagtanggol niya ang mga inapi at mga pinagkaitan (Exodo 2:11-12, 16-17).  Ganito po ba si Ka EVM?

Nang parusahan ng Diyos ang mga kapatid niyang si Miriam at Aaron ay hindi niya sila kinasuklaman ni itinaboy sa halip ay kinahabagan at ipinamanhik pa sa Diyos na pagalingin ang kapatid niya na binigyan ng Diyos ng sakit na ketong (Blg. 12:13).  Bakit sa kabila ng pinagsalitaan siya ng kaniyang mga kapatid ay hindi niya sila pinaghigantihan ni pinagmalupitan? Sapagkat maamong-loob si Moises kaya siya ang pinili ng Diyos na manguna sa Kaniyang bayan (Bilang 12:3). Bakas na  bakas sa aksiyong ito ni Moises na siya ay isang lider na mapagpahinuhod.  Ganito po ba si Ka EVM? Bakit ang nakita lang ng mga OWE ministers sa pangyayaring iyon ay ang pagpaparusa ng Diyos pero hindi nila nakita ang napakagandang katangian ni Moises bilang lider sa bayan ng Diyos. Siya’y isang mapagmahal at mapagmalasakit sa bayan maging sa kaniyang mga mahal sa buhay. Pinagtanggol niya ang mga naaapi at ang mga pinagkakaitan.

Marahil ay inip na inip na ang mga OWE ministers at mga kapanalig nila dahil matagal na nilang itinuturo sa buong Iglesia na masama ang paglaban sa pamamahala ay wala pang kapatid sa laman si Ka EVM na tinubuan ng ketong o nasumpa. Wala pa ring mga ministro, mga may tungkulin, at mga kapatid na  tumindig laban sa mga nagaganap na katiwalian sa Iglesia ang binukahan at nilamon ng lupa. Marami-rami na ang mga Defenders ngayon at patuloy pang dumarami. Kung talagang itinuturing ng Diyos na paglaban kay Ka EVM ang pagpuna o panawagan sa kaniya ng mga kapatid niya, ng mga ministro, ng mga maytungkulin at iba pang mga kapatid na nagsalita laban sa katiwalian sa Iglesia, bakit  pagtatagalin pa ng Diyos na igawad sa kanila ang pagpaparusa? Noong pagsalitaan si Moises ng mga pumuna sa kaniya kaagad ay ipinataw ng Diyos ang Kanyang pagpaparusa (Bilang 12:9-10; 16:20-21).

Dahil sa wala silang nakitang pagpaparusa ng Diyos sa mga itinuturing nilang kaaway kahit abot-abot pa ang kanilang panalangin maging sa panahon ng pagsamba na  sumpain, parusahan at lipulin sila, ang tinatanaw nila ngayon ay ang kaparusahan sa dagat-dagatang apoy. Iyon diumano ang tiyak na sasapit sa mga tinatawag nilang fallen angels, mga makabagong Judas, Restore Tenny Church, at kung anu-ano pang mapanglait na katawagan.  Doktrina na ba sa Iglesia ngayon ang humatol sa kapuwa? Ito na kasi ang karaniwang nasusumpungan maging sa mga ministro, kaya tinutularan naman sila ng mga kapatid sa pag-aakalang ito ang tama.  Ano ang tinitiyak ng Panginoong Jesucristo sa mga palahatol sa kapuwa? Huwag kayong magsihatol, upang huwag kayong hatulan. 2 Sapagka’t sa hatol na inyong ihahatol, ay hahatulan kayo: at sa panukat na inyong isusukat, ay susukatin kayo. (Mateo 7:1-2). Hahatulan ng Diyos ang palahatol sa kapuwa.

Magkagayonman, kapansin-pansin na pati ang pagdating ng araw ng paghuhukom ay kinainipan na nila. Hindi na nila mahintay ang pagpaparusa ng Diyos. Si Ka EVM na at ang mga kasangguni niya ang nagpapataw ng mabigat na parusa sa mga pumupuna at nagsasalita sa kaniya dahil sa hindi niya pagkilos laban sa mga katiwalian sa Iglesia. Upang palabasing makatarungan ang ginagawa nilang pagpaparusa ay gumagamit din sila ng mga talata ng Biblia (I Corinto 5:13; II Juan 1:10-11 Amplified), mali naman ang aplikasyon.  Ilan na ang mga itiniwalag nila sa Iglesia? Ilan ang itiniwalag na ay  ginigipit pa, kabilang ang kaniyang sariling ina at mga kapatid sa laman? Nariyang idinemanda, tinakot, binabalaan, at kung anu-ano pang hindi makataong hakbangin, kasama ang patuloy na pananakit ng damdamin. Hindi pa nakuntento roon,  sinira ang mga alaala ng kapatid na Eraño G. Manalo, pati mga tahanan ay winawasak para pasakitan ang naiwang pamilya. Ang lalong masahol ay ang pagtataboy o pagkukulong sa kanila upang siguruhing magiging miserable ang kanilang buhay, at pagkaitan sila ng mga pangunahing pangangailangan.

Sa dami ng mga pagkakamaling nagawa at patuloy pang nagagawa ni Ka EVM at ng mga kasama niya sa pamamahala sa Iglesia ay hahaba ang pagtalakay na ito kung iisa-isahin pa. Ang pagtuunan na natin ng pagtalakay ay ang ikalawang tanong sa paksa na,  LABAG BA SA BIBLIA NA MANAWAGAN SA LIDER SA BAYAN NG DIYOS KUNG NAHULOG SIYA SA PAGKAKAMALI? Paglaban bang maituturing kung ang layunin ng pumupuna ay magtuwid?  Kung masama o mali ang pumuna o magtuwid  kapag ang lider o nangunguna ay nakagawa ng pagkakamali, hindi na sana nagsalita si Apostol Pablo at hinayaan na sana niya Apostol Pedro sa maling ginawa niya noong magtungo siya sa dako ng mga Hentil. (Galacia 2:11-15).

Si Apostol Pedro ay mas matanda sa karapatan o mas nauna sa ministerio kaysa kay Apostol Pablo. Kapuwa sila namahala sa Iglesia, si Apostol Pedro sa dako ng mga Judio, at si Apostol Pablo naman ay sa dako ng mga Gentil. Nakasama ba kay Apostol Pedro ang pagpuna o pagsasalita ni Apostol Pablo sa kaniya? Hindi, kundi siya ay naituwid at hindi na lubusang nakahawa pa sa iba, bagaman may mga nahawa rin sa maling ginawa niya. Hindi minasama ni Apostol Pedro ang pagpuna at pagsasalita sa kaniya ni Apostol Pablo sapagkat iyon ay pagtutuwid ng isang kapamatok na nagmamalasakit, hindi lamang para maingatan ang imahe niya bilang Apostol kundi para maingatan ang imahe ng Iglesia.

Kung masama ang magsalita o manawagan sa lider sa bayan ng Diyos ay hindi na sana pinagsalitaan ni David si Saul na hari ng Israel nang siya ay nakagawa ng malaking kasalanan laban kay David (I Samuel 24:9-12,16-22).  Bagama’t hari si Saul, hindi nangiming magsalita si David sa kaniya upang ipakilala ang kaniyang pagkakamali, subalit naroon ang paggalang.  Kung nagtikom ng bibig si David ay hindi makikilala ni Saul ang kaniyang malaking kamalian o kasalanan laban sa kaniya. Bagaman maituturing na masamang hari si Saul sa bayan ng Diyos, gayunman ay napahinuhod siya kay David nang ipakilala sa kaniya ang kaniyang mga pagkakamali. Hindi niya minasama ang ginawa ni David na pagsasalita at pagtutuwid sa kaniya.

Bakit minarapat ng may akda na paksain ito? Sapagka’t bago pa nalantad ang mga katiwalian sa Iglesia ay mayroon nang mga kumausap, nagpayo at nagpaabot ng mga puna kay Ka EVM sa pag-asang gagawan niya ng kaukulang hakbang. Pangunahin sa kanila ay ang mismong pinanggalingan niyang pamilya, ang kaniyang ina at mga kapatid, mga ministro, mga maytungkulin, mga kamag-anak, malalapit na kaibigan  at iba pa na tunay na nagmamalasakit sa Iglesia subalit sa halip na pakinggan ay minasama at itinuring pang pakikialam sa pamamahala niya iyon,  na para sa kaniya ay katumbas din ng hindi pagpapasakop at paglaban pa sa kaniya.

Kung nakinig lang si Ka EVM sa mga tunay na nagmamalasakit sa kaniya at sa Iglesia, lalo na sa sariling niyang ina at mga kapatid sa laman, di sin sana ay tiwasay at payapa ang pamamahala niya ngayon sa Iglesia. Di sin sana ay napanatili niya ang katatagan, katiwasayan at kabanalan ng Iglesia.

Ang Ama ang tanging nakababatid kung may nalalabi pang pagkakataon si Ka EVM para ituwid ang kaniyang mga pagkakamali. Si Saul bagaman kinilala ang kaniyang mga pagkakamali ay tuluyan na ring inalis ng Diyos sa pagiging hari (I Samuel 13:13-14), at sa bandang huli ay nagpakamatay siya (II Samuel 1:6-10). Si David na isang matuwid at mapagmalasakit na lingkod ng Diyos ang ipinalit Niya upang pangunahan ang bayang Israel.

Sa mga OWE ministers at mga kapanalig nila na pilit pinagtatakpan ang mga katiwalian sa loob ng Iglesia at ipinamumukha pang naninira lamang sa Iglesia at kumakalaban sa Pamamahala ang mga naghahayag ng katiwalain, sana makapagbukas sa inyong kaisipan ang mga katotohanang inihayag sa akdang ito.

Totoong kay Kapatid na Eduardo V. Manalo nakalaan ang kahalalan  bilang Tagapamahalang Pangkalahatan sa pagpanaw ni kapatid na Eraño G. Manalo dahil siya ang inihalal noong Mayo 6, 1994 at inihanda sa loob ng mahigit 15 taon bilang kahalili. Katumbas sana iyon ng ginawang paghalal kay kapatid na Eraño G. Manalo noong Enero 28, 1953 bilang kahalili ni kapatid na Felix Y. Manalo. Subalit ang mga pangyayari sa loob ilang taon bago pumanaw si kapatid na Eraño G. Manalo at sa halos pitong taon na ngayon mula sa pagpanaw niya ay napatunayang hindi naitaguyod ni Ka EVM ang kahalalang dapat sana ay para sa kaniya. Ang pangunahin sanang makapagpapatotoo ng mga pangyayaring nakapaloob sa mga panahong iyon ay ang naiwang pamilya ni kapatid na Eraño G. Manalo subalit hindi niya sila binigyan ng pagkakataon, sa halip ay pilit na pinatahimik sa pamamagitan ng pagtitiwalag, pagtatakwil at patuloy na panggigipit. Kung nakinig lamang sana si Ka EVM sa mga mahahalagang payo na ipinadala sa kaniya ng Diyos sa pamamagitan ng mga nagsalita at nanawagan sa kaniya ay napanatili sana niya ang katatagan, katiwasayan at kabanalan ng Iglesia.

Wala sanang mga Defenders ngayon na nananawagan sa pagbabago o restoration ng Iglesia. Subalit hindi siya nakinig manapa ay nagsawalang-kibo na lamang sa harap ng mga katiwalian at winalang halaga ang mga pagpapayo at pagtutuwid sa kaniya. Kaya sa loob lamang ng halos pitong taon ng pamamahala niya ay ibang iba na ang kalagayan ng Iglesia  kaysa sa panahon ng mga naunang namahala. Ang Iglesia ngayon ay pinaghaharian ng pagkakabaha-bahagi, mga paglalabanan, kapatid laban sa kapatid, pagsusumpaan at pagtatakwilan. Marami ang nalilito sa mga nangyayari at labis na nagdaramdam. May sinasabi ang Biblia tungkol sa uri ng lider pagka ganito na ang kalagayan ng Bayan:

Kapag matuwid ang namamahala, bayan ay nagsasaya, ngunit tumatangis ang bayan kung ang pinuno ay masama.”                              (Kawikaan 29:2 MB).

Sana ay hindi pa huli ang lahat kay Ka EVM, sa mga kasangguni niya, sa mga OWE ministers at mga kapanalig nila para sa isang ganap na pagbabago, iyong tunay na “restoration” ng Iglesia. Labis na ang pinsalang dulot sa Iglesia ng hindi maayos na pamamahala. Pinakahahangad ng mga Defenders at ito ang lagi naming ipinagpapanata sa Diyos na ang Iglesia ay makabalik sa banal, tiwasay, at maluwalhating kalagayan at matapos na rin ang mga panggigipit sa mga itiniwalag lalo na sa pamilya ni kapatid na Eraño G. Manalo.

Minister of the Gospel




Para sa marami, ang 36 Tandang Sora Ave., Quezon City ay isang karaniwang address lang. Gayunpaman, para sa INC leadership, ito ang pinagmumulan ng sunod-sunod nilang sakit ng ulo. Ito ang dahilan kaya sa loob ng mahaba-haba na ring panahon ay walang tigil at lalo pa nilang ginigipit ang dalawang anak ng Ka Erdy na sina ka Angel at ka Lottie, ang kanilang mga pamilya at iba pang mga kasama nila. Kabilang dito ang ginawa nilang pagputol sa linya ng kuryente at tubig, paglalagay ng napakatataas na bakod sa paligid ng bawat bahay, pagransack at pagwasak sa tahanan ng Ka Erdy, pagsasampa ng mga kaso laban sa kanila (bagamat hindi naman nila sinusunod ang mga pasya ng hukuman kapag hindi pabor sa kanila), puwersahang pagpasok sa naturang dako at pananakit sa mga nakatira, pagbabawal na magpasok ng mga pagkain at iba pang pangangailangan nila, pagbomba ng sewer pabalik sa bahay, at marami pang iba. Ang isang halimbawa ng hindi sinunod ng mga mapang-api ay ang utos ng Hukuman na ibalik ang kuryente at tubig, at alisin ang nakaharang na guard house at portable toilet sa gate.


Ang pinaka-latest sa kanilang panggigipit ay ang ginawa nilang pagwasak sa bakod gamit ang backhoe, pagpasok sa loob ng mga naka-mask nilang mga goons, pagkuha sa mga sasakyan sa loob maging ang hindi nakapangalan sa Iglesia. Upang maisagawa nila ang kanilang hindi makataong layunin ay ginamit nila ang mga guwardiya ng Central at iba pa. Nang dumating si Atty. Trixie na may kasamang isang babae at dalawang “unarmed persons” at hinanap sa kanila ang “court order” at kung mayroon ay kung bakit gabi nila ito isini-served, ay pinasimulan silang saktan ng mga guwardiya na kahit bumagsak na sila sa kalsada ay patuloy pa rin silang pinagtulungan ng mga naka-mask samantalang walang ginawa ang mga pulis kundi ang tumunganga. Hindi man lang tinanong ng mga police ang mga goons kung bakit sa harap nila ay naka-mask ang mga ito. Dinala sa East Avenue Medical Center si Atty Trixie at ang kaniyang mga kasama. Samantala, ang gate sa 36 Tandang Sora Ave., ay iniutos nang i-welding ng mga walang puso at isip na mga mapang-api.

Ang mga pangyayaring nabanggit sa itaas ang dahilan kaya para sa mga defenders, ang 36 Tandang Sora Ave., ay naging simbulo at nagpapaalala ng karahasan at mga panggigipit na nararanasan ngayon hindi lang ng mga nakatira doon kundi ng lahat ng mga inuusig at itinitiwalag ng kasalukuyang mga nangangasiwa sa Iglesia. Ito ay naging sagisag na rin ng pag-aaksaya nila sa mga abuloy at handog ng mga kapatid. Na sa halip na magamit sa pagtatayo ng magagandang gusaling sambahan ay ginagamit sa mga pagsasampa ng mga demanda at pagbabayad ng malaki sa mga kilalang law firm at pagwasak sa maaayos na gusali tulad ng naging tahanan ng Ka Erdy na dapat sana ay ipriniserved at magsilbing tagapagpaalaala ng kaniyang mga pagsasakit sa Iglesia sa loob ng 46 na taon.

Bagamat walang “valid justification” na maibibigay sa anumang gawain ng mga mapang-api, ang pangunahing dahilan ng patuloy nilang panggigipit sa mga anak ng Ka Erdy ay dahil sa iniisip nila na mula nang manawagan ang ka Angel ng tulong dahil sa pangamba sa kanilang kaligtasan ay sila ang nag-uutos sa mga defenders ng mga dapat gawin lalo na ang paghahayag sa mga katiwaliang kanilang ginagawa. Unang-una, sa mga pinaggagagawa ng mga OWE (One With EVM) ay pinatutunayan lamang nila na kayang-kaya nga nilang gumawa ng mga karahasan at mga bagay na labag sa batas kaya may katuwiran ang pamilya ng Ka Erdy na manawagan noon na sila ay tulungan sapagkat sila ay nanganganib. Ikalawa, walang sinuman sa mga defenders na makapagsasabing inutusan sila ng magkakapatid na gawin ang ganito at gawin ang ganoon. Ito ay alam maging ng mga OWE sapagkat sa kabila ng napakahigpit nilang pagsubaybay sa mga nasa Tandang Sora (kabilang na sa kanilang means of communication), ay wala silang mailabas na concrete proof na ang magkapatid ay nag-uutos na gumawa ng mga bagay na makasisira sa Iglesia o sa kanilang panganay na kapatid. Wala rin silang maipakitang patotoo na ipinahayag mismo ni ka Angel o ni ka Mark na sila ang inihalal ng Ka Erdy upang mamahala sa Iglesia. Ang gawain daw ng mga defenders ay naka-focus lang sa Tandang Sora at dahil lang sa magkapatid.

Hindi ba naisip ng mga mapang-api na hindi lang ang mga defenders ang nakatutok sa nangyayari sa 36 Tandang Sora kundi maging ang maraming mga kapatid at mga taga-sanlibutan? Ito ang isa sa tunay na dahilan kaya patuloy ang pagdami ng mga silent defenders. Na kaya nagkakagulo ay sapagkat sila mismo ay lagi ring nakatutok sa mga nasa Tandang Sora, at walang tigil sa papa-plano kung papaano nila sila pipinsalain? Napakadali namang unawain at patawarin ninyo ako kung sabihin kong mga bobo na lang ang hindi makakaunawa at mga bulag o nagbubulag-bulagan ang hindi makakita sa nangyaring panggigipit sa mga nakatira doon. Sabihin nang sa paningin ng mga OWE ay masasama ang mga nakatira doon, subalit, tama ba na palibutan nila ng pagkataas-taas na bakod ang bawat bahay na halos hindi na makahinga ang mga nakatira pagkatapos na sila ay putulan ng kuryente at tubig? Tama ba na pahirapan nila ang pagpapasok ng mga basic supplies tulad ng pagkain at tubig, at lubos na ipagbawal ang pagdedeliver ng diesel at kunin pa ang mga generators? Tama ba ang ginawa nilang pananakit sa abogada na may pahintulot ng batas na dumalaw sa kliyente anumang oras niyang naisin?

Kung sasabihin nila na ang mga nasa Tandang Sora ay hindi na mga kaanib sa Iglesia dahil mga tiwalag na kaya hindi dapat tulungan manapa ay itinuturing na nilang kaaway, ay bakit nagagawa nilang gumastos ng milyon-milyong piso para tulungan at bigyan ng pagkain ang daan-daang libo ring hindi mga kaanib sa Iglesia na ang marami ay mga mang-uusig? Ito ba ay pakitang-tao na lang, o dahil sa Guiness Book of World Records, o para pagtakpan ang kanilang masasamang gawa? Hindi ba’t utos ng Diyos na ibigin kahit ang mga kaaway? Higit sa lahat, ugaling Cristiano pa ba o ugaling tao pa ba ang kanilang ginagawa sa pamilya ng Ka Erdy na minahal niya at inarugang mabuti noong siya ay nabubuhay pa? Ang kaguluhan at kahihiyang dulot ng mga nangyayari sa Tandang Sora ay pilit nilang isinisisi sa mga nakatira doon at sa mga defenders na ang tanging layunin ay makatulong sa mga inaapi. Gayunpaman, …



Ang kitang-kitang mga karahasan at panggigipit na ginagawa nila sa mga nasa 36 Tandang Sora ang dahilan kaya lumaki ang problema at lalong naglagay sa Iglesia sa malaking kahihiyan. Maaari bang hindi makita ang mga nagtataasang bakod, ang guard house, at portable toilet na iniharang nila sa gate at sinasakop na ang bahagi ng kalsada? Sino ang hindi makapapansin sa ginawa nilang ilang ulit na pagra-rally hawak ang mga placards at gamit ang megaphone sa harap mismo ng 36 Tandang Sora upang palayasin ang mga nakatira roon, o ang pagpigil nila sa mga delivery ng basic necessities ng mga nasa loob, pagkuha sa mga generator at diesel at pananakit sa mga babae at batang gustong pumigil sa kanila? Sino ang naglagay uli sa kahihiyan sa Iglesia, at di makapapansin nang buwagin nila ang bakod sa pamamagitan ng backhoe, saktan sila Atty. ng mga naka-masks na goons, basagin ang windshield ng isang sasakyan ng isang defender na nagdulot ng heavy traffic sa naturang kalsada? Marami pa silang ginawa na labag sa batas ng tao at higit sa lahat sa batas ng Diyos na hindi nailingid sa mga mata ng tao.


Ang mga ganito bang masasamang gawa ang patuloy na ididipensa ng mga nagsasabing sila ay mga Iglesia ni Cristo? Mabuti na lang at hindi na lumalabas sa kanilang bibig ang mga katagang “AKO’Y IGLESIA NI CRISTO,” sapagkat ang bukang-bibig na nila ngayon ay “I AM ONE WITH EVM,” at halos hindi na rin nila ginagamit (lalo na ng mga ministro) ang official seal at gayundin ang flag ng Iglesia, manapa, ang gamit na nila maging sa Pasugo ay ang “thumbprint na OWE.”

Alang-alang sa kapayapaan at upang hindi na lalo pang mabilad sa kahihiyan ang Iglesia, at kung tunay na ito ang hinahangad ng lahat, ay mag-ugaling tao na lang (kahit hindi na ugaling Cristiano) ang lahat. Kung hindi makasusunod sa batas ng Diyos ay kahit sa batas man lang ng gobyerno. Bakit hindi na lang hintayin ng lahat ang final na desisyon ng Hukuman sa mga kaso lalo na ang tungkol sa kung sino ang tunay na may karapatan sa naturang property. Maliban na lang kung totoo na ang 36 Tandang Sora ay kabilang sa mga pag-aari ng Iglesia na nakasangla na at malapit nang mailit ng Bangko.








Kapansin-pansin na nitong nakaraang ilang araw ay isang “lumang recording” tungkol sa naging sagot ko sa isang nagtanong sa meet and greet portion ng EGM ang ipinakalat ng isang Iglesia ni Cristo facebook account. OK na po sana kung ang record lang ng tanong at sagot ang kanilang inilabas, subalit ang kapansin-pansin ay ang kanilang paunang komentaryo na ang layunin ay dayain ang makababasa lalo na ang hindi na mag-aabalang makinig sa mismong recording. Sa timing pa lang ng pagpo-post ng naturang recording ay kaduda-duda na. Ang ini-record nilang pag-uusap kung hindi ako nagkakamali, ay noon pang September 2015 subalit pagkalipas pa ng maraming buwan nila ito inilabas. Sa ugali nilang mapang-espiya at mapanira, kung noon pa man ay may napuna na silang mali sa aking naging sagot, ay tiyak na hindi na nila pagtatagalin pa ang paglalabas nito. Marami akong maaaring banggitin na katunayan ng ugali nilang pagbaluktot sa katotohanan, subalit sa pagkakataong ito, ay dalawang halimbawa  na lamang ang aking ibibigay. Una, bagamat alam na alam nila na ang RTC fund ay para sa gastusin ng mga gawain ng mga defenders ay pilit nilang itinanim sa isipan ng mga kapatid na ito raw ang katunayan na nagtatag na kami ng sariling Iglesia. Ikalawa, ang pagbulusok ng abuluyan sa Iglesia ay dahil daw sa pinagbabawalan namin ang mga kapatid na mag-abuloy ng malaki kahit alam nila at ng nakararami na ito ay isang uri ng “protesta” ng mga kapatid dahil sa nakikita nilang mga anomalya sa Iglesia.

Ngayong nakapag-isip na sila (ang bagal naman) kung paano nila babaluktutin ang kanilang ini-record na usapan ay ipinasya nilang ilabas na ito. Isa-isahin po natin ang kanilang pandaraya:

  1. Nang tanungin daw ako “ukol sa mag-asawang natiwalag na sa INC pero gustong maihandog ang kanilang anak ay hindi (raw ako) makasagot, bagkus ang ginawa (ko) na lamang ay tumawa at magbiro.”
  1. Nang ako ay tanungin kung ano ang batayan sa Biblia, sinabi ko na hindi pinagtitibay sa langit ang pagtitiwalag sa mga defenders subalit wala daw akong maibigay kundi “nagpalusot” na lang daw ako na basahin na lang ang isang artikulo sa Ito raw ay nagpapatunay na ang aming mga sinasabi ay “batay lamang sa opinyon o kuro-kuro at hindi sa nakasulat sa Biblia.” Kung hindi raw pinagtitibay sa langit ang pagkakatiwalag sa akin ay dapat daw na pangasiwaan ko ang paghahandog sa bata? Ito raw ay katibayan na hindi na kami bahagi ng tunay na INC.

SAGOT: Kaawa-awa po ang mga nag-post ng mga ito dahil dalawa lang ang kahulugan nito: Hindi sila marunong umunawa o ayaw talaga nilang unawain ang kanilang mga ipino-post dahil labis na silang nakubabawan ng kanilang “amang” sinungaling at ng kanilang layunin na patuloy na dayain ang mga kapatid.

Totoong ako’y nagbiro sa layuning pagaanin ang damdamin ng mga kapatid na labis nilang inapi subalit ito ay hindi nangangahulugan na “hindi ako makasagot.” Kung pinakinggan lang nilang mabuti at inunawa ang recording ay hayag na hayag na sinagot ko ang katanungan. Ang pagsasabi ko na basahin na lang ng mga kapatid ang isang artikulo tungkol sa expulsion na ipinost sa Incsilent Nomore na sinundan ko pa ng pagsasabing naroroon ang mga sagot na talata, ay katunayan na nasagot ang katanungan sa maikling kaparaanan upang mabigyan ng pagkakataon ang iba na makapagsalita. Kaya ang aking sagot ay hindi isang opinyon o kuro-kuro. Ang OPINYON ay ang sinabi nilang hindi ko raw nasagot ang katanungan.

Ang hamon nila na ihandog ko ang bata kung totoong hindi pinagtitibay sa langit ang pagkakatiwalag sa akin (at sa mga kasama kong ministro), at kung hindi raw, ito ay katibayan na hindi na kami bahagi ng tunay na INC, ay isa pa ring uri ng pagliligaw sa mga inosente at isa  na namang pain o bitag na gusto nilang gamitin laban sa amin. Isa itong pagliligaw sa mga inosente sapagkat kung ginagamit lang nila ang kanilang isip ay naunawaan sana nila na ibang-iba ang situwasyon ng mga defenders ngayon sa dati nilang situwasyon noong sila ay hindi pa itinitiwalag at pinag-uusig. Kung bakit ay sapagkata ang EGM ay ginagawa sa pamamagitan ng ZOOM meeting at hindi namin kilala kung sino-sino ang dumadalo roon at kung nasaan silang bahagi ng daigdig. Ang hamon nila ay isang pain o bitag laban sa amin upang kung gawin namin ito o ang iba pang mga gawaing pang-Iglesia ay magamit nilang “patotoo” sa kanilang paratang na kami ay humiwalay na sa INC o nagtatag na ng sariling Iglesia.

Katunayan, ang ginagawa naming EGM na pilit nilang binabantayan at sinisira ay matagal na nilang ginagamit na “patotoo” na nagtatag na nga raw kami ng sariling Iglesia dahil may sarili na kaming “pagsamba” na “katulad” ng ginagawa sa loob ng Iglesia. Ito ay sa kabila ng katotohanan na ang EGM ay walang kalakip na handugan, doxologia, pagbabasbas, at iba pa, kundi pag-awit lamang ng ilang bilang, pananalangin, at pagpapaala-ala sa mga dumadalo ng mga aral na tinanggap ng tunay na Iglesia mula sa Sugo ng Diyos sa mga huling araw.

Bakit hindi ang pag-ukulan nila ng pansin at puna ay ang mga itinuturong leksiyon sa EGMs? Dahil ba sa alam nilang walang mali sa mga itinuturo sa EGM sapagkat ang mga yaon ay nakasalig sa mga aral ng Diyos na nakasulat sa Bibilia na itinuro mismo ng Sugo ng Diyos sa mga huling araw?

Ang bawat hakbang na kanilang ginagawa ay pawang desperate move. Ang katulad nila ay taong nahulog sa kumunoy na habang kumikilos ay lalong lumulubog. Idalangin na lang natin sa Diyos na wala na silang mahila pang mga kapatid sa kinalugmukan nilang kumunoy.

Narito ang bahagi ng naturang artikulo tungkol sa pagtitiwalag


All members of the Church dread the thought of being expelled, because to us, it is equivalent to death sentence and worse. What with all the expulsions, left and right being imposed by the members of the Sanggunian, who will not be scared and intimidated? Although I have touched on this subject in the past and in my very recent blog, let me remind you of what is truly written in the Bible. The Bible says in I Cor. 5:13, “Remove the evil person from your group.” No doubt that the “evil person” expelled from the Church are also expelled in heaven as Christ Himself testified to in Matthew 18:18. We also believe that he who does not remain until the end will not be saved, instead, will suffer the eternal condemnation. Unfortunately, like what the false prophets did after the death of the apostles, the members of the Sanggunian began to distort the implementation of this doctrine to sow fear in the hearts of the faithful. Anyone accused of questioning the rampant corruption they commit will readily be punished and expelled, reminiscent of the dark ages when any person accused of heresy, was readily sentenced to die at the stake. Well, at least many of those who were sentenced to die undeniably went against the ruling faith during that time. But how about now?

Many of those who were expelled did not go against any of the doctrine of the Church. Many of them were officers (like the Vasquez family in Long Beach, Ca.), very active members and supporters of the Church until the time they were expelled. For what reason were they expelled? For asking questions about the corruptions they hear and sometimes witness being committed by the Sanggunian members today. Since when, and where in the Bible does it say that asking questions for the purpose of knowing the truth, thus, avoid weakening in the faith, became a grievous sin punishable by expulsion? As ministers of God(?) administering the Church, they are commanded and expected by Him to lovingly and patiently show their concern for His people. In Ezek. 34:16, God requires the leaders of His people “to look for those that are lost, bring back those that wander off, bandage those that are hurt, and heal those that are sick.” But sad to say, the only portion of this divine instruction that the Sanggunian members consistently and are so eager to execute is “to look for those that are lost.” They do it not to bring the lost back by explaining and proving to them that the alleged corruptions are not true, but to interrogate and intimidate them, then force them to admit their “guilt” to serve as basis for their expulsion. What these Sanggunian members are doing are obviously against the teachings of God. THEIR ACTIONS AND DECISIONS ARE NOT SANCTIONED BY GOD because His doctrine is crystal clear: “Remove theevil person from your group.”

“REMOVE THE EVIL PERSON FROM YOUR GROUP.” To ask question and look for an answer is not evil. Even King David asked questions to God as if he was blaming Him for his predicaments, but his questions were not counted against him by God. To point out and report the corruptions committed by the Sanggunian members is not evil in God’s sight. It is not an act of going against the Church Administration as the Sanggunian members allege and insist. Rather, it is an act of protecting and defending the Church and the Administration from ministers who are not serving Christ but their own belly. Ministers who are in high places and powerful, corrupting not only the finances of the Church but even the doctrines and rules taught and implemented in the Church from the time of Brother Felix Y. Manalo. Like the lying spies sent by Joshua to Jericho, these conniving ministers are not truthful to our beloved Executive Minister. They are trying to keep him in the dark by telling him that everything is alright when in fact they know that ministers and members of the Church are now heavy ladened and complaining because of the heavy yet unnecessary weight they continuously placed upon their shoulders such as selling tickets, t-shirts, and other forms of memorabilia. They tell our beloved leader that there are millions of people joining the Church when in reality those whom they claim are joining the Church were told to sign the R3-01 forms in exchange for goody bags and their number is far from millions.